تو کودکستان های ایران یه مسابقه ای که معمولا رایجه که احتمالا خودتون هم تجربش کردین، اینه که یه تعدادی از افراد دور صندلی هایی که تعدادشون یکی از تعداد افراد کمتره می چرخن، همزمان آهنگ هم پخش می کنن، وقتی آهنگ تموم شد هرکی صندلی گیرش نیاد می بازه. تو دفعه بعد باز تعداد صندلی ها رو یکی کم می کنن و همین جور تا آخر یک نفر بمونه.

بچه ها برای اینکه نبازن دست به هرکاری می زنن تا صندلی گیرشون بیاد. از هل دادن و کشیدن صندلی از زیر همدیگه گرفته تا دعوا و گیس و گیس کشی!

با این کار روحیه خودخواهی و زیر آب زنی تو وجود بچه ها نهادینه می شه.

اما تو کودکستان های ژاپن این بازی با یه فرق کوچیک انجام میشه و اون اینه که اگه یه نفر رو صندلی ها جا نشه همشون می بازن! هر بار هم تعداد صندلی ها رو کم می کنن.

بچه ها سعی میکنن تا به هم کمک کنن و کوچیک تر بشینن تا همه جا بشن.

با این کار روحیه تعاون و همکاری تو وجود بچه ها نهادینه می شه.

این دلیل پیشرفت ژاپنی هاست.